خوابيد آفتاب و جهان خوابيد
از برج ِ فار، مرغک ِ دريا، باز
چون مادري به مرگ ِ پسر، ناليد.


گريد به زير ِ چادر ِ شب، خسته
دريا به مرگ ِ بخت ِ من، آهسته.





سر کرده باد ِ سرد، شب آرام است.
از تيره آب ـ در افق ِ تاريک ـ
با قارقار ِ وحشي‌ ِ اردک‌ها
آهنگ ِ شب به گوش ِ من آيد; ليک
در ظلمت ِ عبوس ِ لطيف ِ شب
من در پي ِ نواي گُمي هستم.
زين‌رو، به ساحلي که غم‌افزاي است
از نغمه‌هاي ديگر سرمست‌ام.



مي‌گيرَدَم ز زمزمه‌ي تو، دل.
دريا! خموش باش دگر!
دريا،
با نوحه‌هاي زير ِ لبي، امشب
خون مي‌کني مرا به جگر...
دريا!

خاموش باش! من ز تو بيزارم
وز آه‌هاي سرد ِ شبان‌گاه‌ات
وز حمله‌هاي موج ِ کف‌آلودت
وز موج‌هاي تيره‌ي جان‌کاه‌ات...

نوشته شده در چهارشنبه دوم آذر 1384ساعت 22:16 توسط سجاد موسوی| |

از خانه بدر از كوچه برون تنهايي ما سوي خدا مي رفت
 در جاده درختان سبز گل ها وا شيطان نگران : انديشه رها مي رفت
 خار آمد و بيابان و سراب
 كوه
آمد و خواب
 آواز پري : مرغي به هوا مي رفت ؟
 ني همزاد گياهي بود از پيش گيا مي رفت
 شب مي شد و روز
جايي شيطان نگران : تنهايي مامي رفت
 

نوشته شده در چهارشنبه دوم آذر 1384ساعت 22:13 توسط سجاد موسوی| |