شما با هم زاده شده اید و تا ابد همراه خواهید ماند .

 

 و هنگامی که بالهای سپید مرگ روزهایتان را پریشان می کند ، همراه خواهید بود .

 

 آری ، حتی در خاموشی نیایش خدا ،همراه خواهید بود .

 

 

لیکن بین همراهی ، شما حد فاصل را رعایت کنید ، تا بادهای آسمان بین شما به رقص در آیند .

 

یکدیگر را دوست بدارید ، ولی محبت را مقید نسازید ، بگذارید محبت چون دریایی بین دو ساحل وجودتان ،

 

 موج بزند .

 

هر کدام پیاله دوست خود را پر کنید ولی از یک پیاله ننوشید .

 

از نان خود به دوست خود بدهید ولی از یک قرص نان با هم نخورید .

 

 با هم بخوانید و برقصید ، و همیشه شاد باشید ، ولی یکدیگر را تنها بگذارید .

 

مثل تارهای ساز که هر کدام به تنهایی برجایند ولی از همه ی آنها یک نغمه بیرون می آید .

 

قلب خود را به دیگری بدهید ، ولی آگاه باشید این هدیه برای نگهداری نیست .

 

 زیرا تنها دست زندگی است که می تواند قلب هایتان را نگه دارد .

 

با هم بایستید ولی بسیار به هم نزدیک نشوید ، چون ستون های معبد که از هم دور ایستاده اند .

 

و بلوط و سرو، در سایه یکدیگر رشد نمی نمایند .

نوشته شده در پنجشنبه بیستم مرداد 1384ساعت 14:27 توسط سجاد موسوی| |